Ik noem het nooit prompten. Ik noem het een gesprek.
En ik merk iets opvallends. Mensen zonder programmeerkennis voeren dat gesprek vaak makkelijker dan programmeurs.
Dat klinkt raar, maar het is logisch. Wie niet kan programmeren, heeft maar één taal. Hij zegt wat hij wil bereiken en waarom. Bedoelingen, context, het doel erachter. Dat is precies wat AI nodig heeft om goed werk te leveren.
Een programmeur heeft twintig jaar geleerd om in instructies te denken. Doe dit, dan dat. Die gewoonte werkt hem tegen. Hij geeft commando’s aan iets wat beter werkt met een verhaal.
Dus zijn programmeurs overbodig? Nee, en hier zit het tweede deel.
Wat er terugkomt moet iemand beoordelen. De niet-programmeur ziet een werkende app en denkt dat hij klaar is. Hij vraagt niet waar de data staat. Wat er gebeurt als twee mensen tegelijk opslaan. Of het nog werkt als het druk wordt. Wie erbij kan en wie niet.
Die vragen komen niet uit het gesprek. Ze komen uit ervaring, uit dingen die een keer misgingen.
De beste combinatie is dus iemand die praat als een niet-programmeur en luistert als een programmeur. Bedoelingen erin, vakkennis eruit.
Ik ken iemand die beide kwaliteiten heeft.
Kopje koffie drinken?