Mijn pad begon bij deze computer
Mijn interesse in computers gaat terug naar mijn jeugd. Het begon met deze Canon MSX: typen uit computerbladen, kijken wat er gebeurde, vastlopen, opnieuw beginnen. Geen idee dat ik daar later mijn vak van zou maken. Via een oom rolde ik later het automatiseringsvak in: computers in elkaar zetten, servers configureren. Bij Compuware mocht ik load scripts schrijven. Iemand zag dat ik daar handig in was en bood me aan om als softwareontwikkelaar te starten met Uniface. Daarna kwam C# in beeld, en sinds die overstap zit ik in het Microsoft-domein. Daar werk ik nog steeds met veel plezier.
Ik heb nooit een informatica-opleiding gevolgd. Wel certificaten en cursussen onderweg, maar geen diploma. Het pad is nooit een rechte lijn geweest, vooraf had ik het zo niet kunnen plannen. Toch heb ik geen moment het gevoel gehad dat ik moest onderdoen voor collega’s die wél een opleiding hadden.
Dat zegt iets over hoe je in dit vak groot wordt. Niet door theorie, maar door doen. Door simpele dingen oppakken, fouten maken, en daarvan leren.
AI heeft mijn werk veranderd
De afgelopen maanden gebruik ik Claude Code intensief. De snelheid waarmee ik software ontwikkel is enorm toegenomen. Ik leun daarbij op 25 jaar ervaring: ik weet wat ik wil, ik kan beoordelen of de code voldoet aan mijn verwachting. AI is voor mij een versneller, geen vervanger.
De wereld wordt door AI opgeschud. Ik heb vertrouwen dat ik mijn plek wel vind in deze nieuwe werkelijkheid. Maar hoe zit dat voor wie nu net begint?
De ladder waarop ik klom, is voor een deel weggehaald
Ik werd groot door precies die taken te doen die nu het eerst door AI worden overgenomen. Simpele scripts. Eenvoudige bugfixes. Boilerplate code. Het werk waarin je leert hoe een systeem in elkaar zit, voordat je toekomt aan architectuur en design.
In de markt zie je het terug: minder stagiairs, minder junior-posities. Economisch begrijpelijk, waarom een junior aannemen als een senior met AI evenveel produceert? Maar collectief is het kortzichtig. Senioriteit is geen knop die je aanzet. Het is jaren van doen, falen en bijsturen. Zonder junioren komen er over een paar jaar geen medioren.
Wat ik beginnende ontwikkelaars zou meegeven
Gebruik AI, maar laat je er niet door vormen. Het verschil tussen mij met AI en een beginnende ontwikkelaar met AI is niet de tool, het is het oordeelsvermogen. Dat heb ik opgebouwd in jaren waarin AI nog niet bestond. Zorg dat je regelmatig dingen helemaal zelf doet. Niet uit principe, maar als training. Een musicus die alleen met autotune zingt, leert nooit zuiver zingen.
Begrijp wat onder de motorkap zit. Als AI je een werkende oplossing geeft, lees die dan regel voor regel. Vraag waarom het werkt. Waarom deze datastructuur? Wat gebeurt er als de input tien keer groter wordt? Die nieuwsgierigheid maakt je een ontwikkelaar, niet het kunnen produceren van code.
Kies een domein en ga de diepte in. Generalisten die “een beetje van alles met AI” doen worden inwisselbaar. Maar wie echt verstand heeft van payments, security, embedded, healthcare of distributed systems, die blijft waardevol. Domeinkennis combineren met techniek is moeilijk te automatiseren.
Investeer in zachte vaardigheden. AI kan nu code schrijven. De vertaling tussen mens en techniek, met klanten praten, een architectuurkeuze uitleggen aan niet-techneuten, een goede review schrijven, blijft mensenwerk.
Bouw iets echts, end-to-end. Niet alleen tutorials volgen. Bedenk een probleem dat je zelf hebt en los het op. Van idee tot productie. Inclusief de saaie stukken: deployment, monitoring, een gebruiker die klaagt, een bug op vrijdagavond. Daar leer je het meest.
En aan de branche
Ik snap dat junior-posities schrappen op korte termijn rendabel lijkt. Maar wie nu niet investeert in nieuwe ontwikkelaars, vist over vijf jaar in een lege vijver. Iemand moet die ruimte bieden.
Misschien hoeft het ook niet meer zoals vroeger. Een stagiair die leert werken mét AI-tooling én tegelijk de fundamenten oppikt, dat is een interessante nieuwe invulling van een oud concept. Maar dan moet je ze wel binnenhalen.
Tot slot
Toen ik begon, had ik geen idee waar ik zou uitkomen. Van MSX naar load scripts naar Uniface naar C#, geen mens had die route vooraf bedacht. Het kwam omdat iemand kans zag in wat ik deed, en me een volgende stap aanbood.
Voor wie nu in opleiding zit: de markt zit in een rare overgangsfase. Dat is niet jouw schuld. Houd vol, blijf nieuwsgierig, en zorg dat je klaar bent voor het moment dat die deuren weer opengaan. Want dat gaan ze.
En aan iedereen die nu in de positie zit om iemand een kans te geven: denk aan hoe jij ooit begonnen bent. Iemand bood jou toen ook die eerste stap aan.