Vroeger zat ik aan de buis gekluisterd voor Knight Rider.
Als kind zag ik KITT niet alleen als een pratende auto. Ik zag hem als een persoon. Michael noemde hem “buddy”, en zo voelde het ook. Niet alleen een man met een geavanceerde auto, maar een team.
Pas nu snap ik waarom dat zo goed werkte. Het geheim zat niet in de techniek, maar in hoe ze met elkaar communiceerden. Michael gaf geen commando’s. Hij overlegde, legde uit wat het doel was, en luisterde naar het antwoord. KITT ging tegen hem in als het plan niet deugde.
Had Michael alleen op knopjes gedrukt, dan had ik vast wel gekeken, maar was ik nooit zo geboeid geweest.
Veertig jaar later werk ik dagelijks met AI, en zo doe ik het zelf ook. De eerste prompt is een opening, geen complete instructie. Overleggen, uitleggen wat het doel is, en luisteren naar het antwoord. Zo krijg je geen tool, maar een partner.
De makers van Knight Rider hadden het in 1982 al door. Niet de technologie maakt het verschil. Het team maakt het verschil.